mercredi, juillet 04, 2007

...

teño o nocello dereito completamente fastidiado e ainda así ando, ando e ando. cando subo en coche o fotógrafo fálame de biorritmos e chuvia e comeza a desenvolver as súas teorías humanas. noelia cánsase e baixa. eu continuo

e continuo no cruceiro a ons onde observei a aquela rapaza que ten un irmán rapeiro que lle poñen cancións nos 40 principais de suecia

e aí me quedei no tempo. perdido nos anos sesenta. a ver se alguen me di como se debe continuar

7 Comments:

Anonymous ruben said...

lin a túa reportaxe este domingo. noraboa, gustoume moito. moi ben explicado o proceso que provocou o progresivo abandono da illa pola falta de investimentos en infraestruturas portuarias e sempre desde un punto de vista moi próximo aos veciños.

caín na conta mentres lía de a que te referías coa frase do "cruceiro a Ons". non era unha crus, era un barco, jeje.

segue así, campión!

11:39 AM  
Anonymous Carmen!!! said...

Jjijijijij auqn no querias google y mi ofato periodístico me han traído en cuestión de seungdos hasta aquíííííí! xDDDDD

7:22 PM  
Blogger Caufield said...

noraboa por esa carreira xornalística!
e gracias por chamar para contar que é da túa vida e que se cuece por Canguiñas
dende Documentación agradécese :P
unha aperta grande

3:29 PM  
Blogger Caufield said...

eu outra vez!
se podes mira esto
http://youtube.com/watch?v=Wr9ttOkqq04
grande patti! :D

4:23 PM  
Anonymous encompostela said...

E que bonito quedar ancorado nos 70... eu quedei nos 90. Máis recentes e menos fermosos, pero máis meus.

9:18 PM  
Blogger Nébeda said...

Un bico. Un beso... y una flor!


XDDD



Saúdos

7:23 PM  
Blogger Caufield said...

graciñas por avisar o dos relatos, non teño saldo :)
bicos!

2:51 PM  

Enregistrer un commentaire

<< Home